Columns over Dertigers Dilemma's

Van weinig eigenwaarde krijg je liefdesblaren!

2011-04-27T06:24:00.000-07:00

Op het moment dat je aan je veertigste levensjaar bent begonnen en terugkijkt op je bestaan als dertiger kan het zijn dat je even ‘schrikt’. Althans, als het om de ‘liefde’ gaat. Dit geldt natuurlijk niet voor iedereen, maar ik vraag me dikwijls af; ‘wat is dat tóch met die single dertigers, waarom zijn we zo anders dan die single twintigers?’. Wat erg opvalt is dat wij dertigers alles zó goed weten. We zijn nagenoeg allemaal op zoek naar hetzelfde, dat beetje liefde en geluk, die troostende schouder en dat mooie, warme lichaam in bed. Maar de eisen die we stellen, de analyses die er worden gemaakt, zijn eigenlijk te zot voor woorden.

Als de dertigers liefde zo makkelijk was geweest had ik er geen column aan hoeven wijden. Alleen ligt het bij mij anders, ik weet niet alles, ben niet op zoek naar dat beetje geluk of dat mooie, warme lichaam in bed. Ik heb het. Waar ik dan tegen aanloop? Tegen wantrouwen en afstootgedrag. Ik ben erdoor gefascineerd geraakt maar ik ben er ook van geschrokken. En erdoor aan het twijfelen gebracht. Mijn grote liefde behandelt mij namelijk als object. Dat doet hij niet bewust overigens. Maar ik kan er moeilijk mee omgaan. Want voor elk object geldt dat het slijt of dat er na verloop van tijd geen plezier meer aan is.

Onze romance is haar hoogtepunt al voorbij en natuurlijk is het logisch dat ik weer terug wil naar hoe het ooit begon. Maar een ding weet ik inmiddels wel, mijn grote liefde heeft geen eigenwaarde. Hij kent alleen een liefde die vermengd is met angst, omdat hij bang is dat de dingen die hij niet verdient weer afgenomen kunnen worden. In psychologische zin heeft het gebrek aan eigenwaarde vaak te maken met pijnlijke herinneringen uit het verleden. Als kind kan er ingeprent worden dat je niet goed genoeg bent. Later wordt dat gevoel overgebracht op uiterlijk, leeftijd en seksuele begeerlijkheid. Soms moet je de deur openen waarachter talloze heimelijke trauma’s en schemerige angsten zich schuilhouden. Maar het blijft de vraag of hij iedere demon en elke twijfel van al die pijnlijke herinneringen en negatieve energieën kan loslaten. Ik ben zijn coach niet en dat zal ik ooit nooit worden. Ik hoop alleen dat hij al die pijnlijke herinneringen niet blijft onderdrukken maar ze volledig plaatst in het heden waar het verleden niet bestaat.
Zijn probleem ligt bij de neiging om zichzelf bij voorbaat af te wijzen. Hij zou er niet langer vanuit moeten gaan dat hij onvolmaakt is maar moeten leren inzien wat ik werkelijk van hem vindt. De ervaring leert namelijk dat mensen die vastlopen in negativiteit ervan uitgaan dat andere mensen diezelfde negatieve kijk op hen hebben. Maar dat is bijna nooit het geval. Mensen die echt van iemand houden blijven van iemand houden, ook al houdt diegene niet van zichzelf.

Ik denk dat mijn grote liefde voortdurend verwacht dat anderen hem zullen afwijzen. Hoe meer anderen hem aanvaarden, hoe waakzamer hij zal worden. Want hij is er van overtuigd dat hoe meer liefde ik hem geef, hoe minder ervoor nodig is om die liefde te vernietigen. Alleen, zo werkt de liefde niet.
De steeds diepere liefde van mij betekent juist dat ik hem steeds meer aanvaard en hem vergeef. De liefde die hij van mij krijgt wordt dus beperkt door zijn onvermogen om liefde te ontvangen.

Soms kan ik er niet bij en vraag ik me af; ’waarom zou je dat wat je het liefste wilt, afwijzen?’. Maar ik weet dat zijn innerlijke negativiteit steeds ‘nee’ zegt op het moment dat ik mijn liefde aanbied. We zijn inmiddels nu zo ver dat zijn verwachtingen bewaarheid gaan worden; want hoe vaker hij mijn gebaar van liefde afwijst, hoe minder ik geneigd zal zijn om zo’n gebaar te maken. Als hij gaat stoppen met het afwijzen van mijn liefde zal hij gaan merken dat ‘nee’ langzamerhand plaats gaat maken voor ‘ja’. Ik hoop dat hij zichzelf ooit nog die kans gaat geven, zonder mij te manipuleren of buiten te sluiten. Maar dat is een verandering die ik niet kan en wil forceren.

Tip aan alle single dertigers die zich in dit profiel herkennen. Kijk degene van wie je houdt eens diep in de ogen en leer te geloven dat die liefde er echt is.

Als je iemand vindt die jou werkelijk liefheeft zul je zien dat je in zijn of haar hart leeft. Niet omdat je er zus of zo uitziet, of bepaalde dingen doet. Maar omdat, zo ook in mijn geval, iemand zijn of haar eigen aard volgt waarin houden van anderen gewoon de beste manier van leven is. Wanneer je dat beseft ervaar je dat jouw probleem, dat je zijn of haar liefde ‘niet verdient’, een illusie is.

Happy Single (HASI)

2011-02-28T06:36:00.000-08:00

Daar ging ik dan, volledig onderuit. Volledig op in die ander. En wat gebeurde er vervolgens? Mijn goede intenties werden niet begrepen. Zo was ik hals over kop. Zo werd ik met ladingen besmeurde zakdoeken weer wakker in een vreselijk leeg bed. Mijn affaires duurde nooit langer dan een paar maanden. Simpelweg omdat ik mij, als hoogbegaafde en intelligente vrouw van ver in de dertig, verdiepte in de emoties van de man. En ik trok er maar geen lering uit. Mannen willen niet praten, niet over het *‘G’ woord althans. Wat mannen wel willen? Vrijen, lachen en geen gezeik en gezeur. Het moet vooral leuk en gezellig zijn. Wij vrouwen moeten ons gedeisd houden. Ons terugwerpen op onze vriendinnen om te praten, te discussiëren, verwijten te kunnen maken en uit te huilen.

Mijn coach beredeneerde alles vanuit zelfreflectie. Het gebrek aan ‘een man’ kwam volgens haar door mijn, inmiddels overwonnen, ‘verlatingsangst’. Zij adviseerde mij om niet gebukt te gaan onder onuitgesproken emoties. Er moest vooral gepraat worden, ook over het alom gevreesde ‘G’ woord. Hoe goed alles ook bedoeld was, ik heb de mannen in mijn leven hiermee altijd goed weten weg te zetten. Niet luisteren dus naar de goedbedoelde adviezen van een coach. Het werkt gewoon niet om open en duidelijk te zijn.

Al de mannen in mijn leven verklaarden me, voorafgaande aan hun vertrek, de liefde. Tientallen liefdesbrieven heb ik mogen ontvangen. Ze hangen nu allemaal ingelijst op de WC, goed voor mijn ego en ook heb ik me hierdoor in ieder geval altijd een happy single gevoeld, afgekort een HASI. Maar goed, na al de liefdesverklaringen op papier betrad ik vervolgens hoogmoedig het avontuur, speelde ik het spel der liefde, steeds maar weer in vol vertrouwen. Werd ik overladen met complimenten en bedreef ik de liefde onophoudelijk. Ik voelde mij vaak na het uitwisselen van de twee dimensionale lichaamssappen meer dan ‘spiritueel verbonden’ met mijn wederhelft. Hij dacht waarschijnlijk iets anders, iets in de trant van; ‘wanneer weer?’. Als ik tenminste alle boeken die er inmiddels over de man en vrouw geschreven zijn moet geloven. Waarom zijn wij toch zo tot elkaar veroordeeld? Het is jammer dat ik geen sensuele behoeftes koester jegens vrouwen. Dat zou het leven wat makkelijker, dragelijker en begrijpelijker hebben gemaakt.

Gelukkig was ik niet de enige in mijn omgeving die leed aan het syndroom; ‘hoe jaag ik een man binnen luttele maanden uit mijn bed’. Maar ik ben ook gezegend met een paar vrouwelijke kennissen die zich wel aan ‘de regels’ weten te houden. Mijn respect gaat nog steeds uit naar hen. Ik kan niet anders melden dat zij de man in kwestie tot op de dag van vandaag nog steeds iedere avond in de slaapkamer tegenkomen. Hun geheim? Ik heb me laten influisteren dat mannen gewoon dom, stom en naïef zijn. Kortom, mannen zijn een gedegenereerd ras. Zij willen geprijsd worden, een aai over hun bol krijgen wanneer het klusje in huis weer is gedaan. Een natje en een droogje en zo af en toe kun je het hoofdpijn excuus gewoon echt niet meer gebruiken. Ik heb het echt geprobeerd. Maar ik kan het niet.

Ik ben redelijk wat jaren single geweest. Uiteraard heb ik niet stilgezeten, of gelegen, het is maar hoe je het bekijkt. Ik heb mij de afgelopen jaren in mijn werk verstopt en nauwelijks tijd gemaakt voor opvulling van die lege plek in bed. Maar ik kon er tegen, ik kon er zelfs heel goed tegen om altijd alles alleen te doen. Waar ik niet tegen kon? Al die irritante vragen over liefde. De mensen om mij heen begrepen er niets van dat ik nog steeds zonder vent door het leven ging. Want ik was toch geen lelijk gedrocht en had het hart toch op de juiste plek? Oh wat heb ik toch een moeite gehad met al die vooringenomenheid. Alsof je geluk van een vent afhangt.

Waar het keer op keer misging? Ik ben je het antwoord schuldig. Ik heb geen issues, echt niet. Ben zelfs gezegend met een leuk voorkomen, een hoog EQ en ik weet mijn mannetje te staan. Maar misschien wilde ik toch te graag. Alleen al om die vervelende vragen over liefde niet meer te hoeven beantwoorden.

*Gevoelens

De mannelijke hersenen versus de vrouwelijke

2011-01-11T05:41:00.000-08:00

Ik vraag me weleens af waarom de verschillen tussen de man en vrouw zo groot en soms zo onoverkomelijk zijn. We zouden eigenlijk gelijkwaardig moeten zijn. Maar dat zijn we niet. Onze hersenen zijn namelijk absoluut niet gelijk aan elkaar.

Afbeelding; de hersenen van een vrouw. Elk van de kleine blauwe balletjes is een afzonderlijke gedachte over iets dat moet gebeuren, wanneer er een besluit dient te worden genomen of een probleem dat moet worden opgelost. Een man heeft slechts twee ballen, en die nemen zijn hele brein in beslag.

De mannelijke hersenen zijn namelijk verdeeld in boxjes, ook wel klepjes genoemd. En die boxjes connecten gewoon niet met elkaar. Als een man discussieert doet hij dat vanuit één boxje. Hij spreekt enkel over datgene wat er op dat moment in zijn boxje ronddartelt. Vervolgens wordt het klepje gesloten en worden er geen andere boxjes geopend.

Vrouwelijke hersenen daarentegen zijn gemaakt van één grote bol elektriciteit. Alles connect met elkaar. Het lijkt op een soort van internet snelweg en bestaat uit enkel ‘emotie’. Daarom onthouden wij alles. We houden er ook van. Mannen onthouden daarentegen niets. Want het interesseert ze gewoon niet.

En dat niet alleen, mannen hebben ook een talent om nergens aan te denken. Ze willen alleen maar adem halen. Wij vrouwen kunnen dat absoluut niet. Onze hersenen blijven maar doorratelen.

Ook beschikken mannen over een boxje waar wij vrouwen eigenlijk weinig vanaf weten. Dat boxje draagt de naam; NIETS. En van al die boxjes in de mannelijke hersenen is het ‘niets’ boxje ronduit favoriet. Als hij de kans krijgt vlucht hij er graag naartoe. Daarom houdt hij zich graag bezig met hersenloze activiteiten, zoals bijvoorbeeld vissen.

Wij snappen weinig van de ‘niets’ box en dat maakt ons uitzinnig. Het irriteert ons mateloos wanneer een man niets doet. Ik heb ooit eens geroepen dat ook ik wel eens in dat ‘niets’ boxje van hem zou willen duiken. Mijn mannelijke metgezel riep toen kort maar krachtig ‘nee’. Op de vraag waarom niet zei hij; ‘omdat het dan ineens een ‘IETS’ box wordt’.

Zo gaat het ook met stress. Mannen willen op stressmomenten het allerliefst naar de ‘niets’ box. Hij wil er niet over praten. It drives us nuts!

Hij heeft diezelfde irritatie wanneer wij vragen; ‘waar denk je aan?’ Hij denkt namelijk nergens aan. Wij vrouwen reageren dan met een verbaasd; ‘je moet toch ergens aan denken?’ Het enige wat hij wil is met rust gelaten worden.

Wij gaan toch echt anders met stress om. Wij moeten erover praten. Als we dat niet doen, dan exploderen onze hersenen. Ik kan mij soms niet beheersen en ik blijf maar doorrazen. En wat doet hij? Dan rent hij weg. Omdat hij niet weet wat hij moet zeggen. Het enige wat hij wil, is mijn probleem oplossen. Maar ik ben niet uit zijn hout gesneden. Ik heb dikwijls moordscenario’s wanneer hij voorstelt mijn probleem op te willen lossen. Het enige wat ik wil is namelijk een luisterend oor.

Ik ben er van overtuigd dat wanneer we leren om elkaars sterke eigenschappen goed te gebruiken en minder nadruk leggen op de zwakke kanten, dat onze combinatie dan heel positief zou kunnen werken.

Ont-moeting van een soulmate

2010-08-31T10:27:00.000-07:00

Je leest de laatste tijd veel over het begrip zielsliefde, althans, dat ervaar ik zo. In de literatuur wordt zielsliefde ook wel omschreven als tweelingziel of soulmate. Omdat de meeste van ons denken dat het gaat om iets bovennatuurlijks romantisch en ‘het mooiste wat men kan overkomen’, wijd ik graag een column aan het begrip zielsliefde. Er heerst namelijk veel onduidelijkheid rondom dit fenomeen, zo is me opgevallen in mijn eigen omgeving. En ten tweede licht ik het begrip zielsliefde graag toe omdat ik op dit moment bezig ben met het redigeren van ervaringsverhalen over ontmoetingen met zielsverwanten. De tweehonderd ervaringsverhalen worden in een boek gebundeld en binnenkort op de markt gebracht. Ook hoop ik op korte termijn een TV programma te mogen maken over zielsliefde. De reacties in medialand zijn in ieder geval veelbelovend.

Reden genoeg dus om een onzweverig stuk te schrijven over zielsliefde. Ik wil het graag ‘aards’ benaderen.

Wat jij waarschijnlijk niet weet, een ontmoeting met je zielsliefde is allesbehalve romantisch. Ik heb (ook) altijd gedacht, en misschien wel gehoopt, dat ik ‘zielsgelukkig’ zou zijn wanneer ik ‘de ware liefde’ tegen het lijf zou lopen. Ik moet je teleurstellen.

De meeste mensen die hun zielsliefde hebben ontmoet spreken namelijk over ‘thuiskomen’, duwen en trekken, een relatie aangaan en verbreken, een waanzinnig gevoel van één zijn, een onmetelijke, diepe, onpeilbare liefde. Maar ook die van rauwe pijn en wanhoop. Zelfs gevoelens van oprechte rouw behoren tot de mogelijkheden. Zo’n ontmoeting gaat gepaard met heel veel aantrekken en afstoten, het loslaten van veel oude angsten, oude patronen, oude overtuigingen en verwachtingen. Ook heftige conflicten komen voor, omdat je complementair bent aan elkaar. De één leert de ander om te groeien, men is elkaars spiegel. In ieder geval is het een indrukwekkende gebeurtenis voor beiden. Er is een sterke onderlinge aantrekking, zonder dat men die kan uitleggen. De aantrekkingskracht is er 'gewoon', ook in minder goede tijden.

Als je last hebt van het afstootgedrag van je zielsliefde onthoud dan dat het om zijn of haar angst(en) gaat. Op het moment dat iemand namelijk in zijn angst schiet wordt hij of zij onbewust. Dat is het moment waarop het ego het overneemt en alles en iedereen die in de buurt probeert te komen van zich afstoot. Met allerlei smoesjes, leugens, verzwijgingen, geweld of wat dan ook. Het maakt niet uit wat hij of zij ervoor moet doen zolang het maar lukt jou uit de buurt te houden van zijn of haar hart.

Het is belangrijk om heel goed bij jezelf te blijven als je wordt aangevallen door het ego van je zielsliefde. Doe je best niet te reageren op die aanvallen, blijf er bewust van dat die ander je aanvalt vanuit zijn of haar angst. Het is niet persoonlijk bedoeld en heeft absoluut niets met jou te maken maar met iets uit zijn of haar jeugd. Of met dingen die in vorige relaties gebeurd zijn. Omdat jij het dichtst in de buurt van zijn of haar hart staat ben jij degene waar ze hun angst en boosheid het eerst op afreageren.

Het afstoten zal net zolang door blijven gaan totdat hij of zij voldoende eigenliefde, geloof, zelfvertrouwen en kracht heeft ontwikkeld.

Ik denk dat de relatie niet altijd een liefdesrelatie hoeft te zijn. Volgens mij komt het ook voor bij broers-zussen, ouders-kinderen en andere varianten. De tweelingziel kan in ieder geval herkend worden aan een sterke band met iemand of sterke overeenkomsten. Ook haat-liefde verhoudingen komen voor. Of iemand je tweelingziel is, dat weet je alleen zelf. Ga af op je intuïtie, die geeft aan het zeker te weten.

Binnenkort start ik waarschijnlijk met het maken van een televisieprogramma over zielsliefde. Aan de hand van persoonlijke verhalen maakt de kijker kennis met mensen van wie de levens drastisch zijn veranderd. Mocht jij je zielsliefde inmiddels hebben ontmoet dan zal het tv programma een herkenning, erkenning, bevestiging of soms een openbaring zijn. Voor anderen is het een meeslepende verzameling van verhalen over persoonlijke worstelingen en groei. Houd de TV dus in de gaten. Tot die tijd kan ik je alleen maar het volgende meegeven, volg je hart, wat de prijs ook is.

Oh My God!

2010-08-21T01:14:00.000-07:00

Je komt als dertiger ooit op het punt dat je in de spiegel kijkt en denkt; OMG.

Kraaienpoten, grijze haren, cellulitis, striemen, wallen, vetkussentjes, de opkomende lijntjes rondom je mond, hamertenen, wildgroei. Er gaat geen dag voorbij of ik krijg wel weer een misselijkmakend extraatje in mijn schoot geworpen. De vraag luidt niet; ‘hoe kom ik eraan?’. Eerder; ‘hoe kom ik eraf?’.

Ik vraag me weleens af waarom ik de ellende tot al deze gruwelijke ontdekkingen tot me neem. Waarom ik het mezelf dagelijks aandoe. Maar als ergens staat waarschuwing, bevat schokkende beelden! dan moet ik het bekijken. Dan moet ik mezelf bestuderen en begluren, de prikkel is te sterk. Hoe vaak ik me ook voorneem om ermee te stoppen, ik doe het toch.

Ik wil de werkelijkheid zien, de weerzinwekkende, keiharde versie van mijzelf in de spiegel zoals die telkens weer in steeds andere, gruwelijkere varianten tevoorschijn komt.

Ben ik het echt of niet? Ik wil weten wanneer mijn spiegelbeeld werkelijk zal stroken met het beeld wat ik over mezelf heb. Toch voelt het vreemd. Maar voor mijn eigen geestelijke gezondheid moet ik eraan geloven. De tijd van ‘achteruitgang’ is aangebroken.

De ontdekking van mijn eerste grijze haar was gevoelsmatig sterker dan twaalf op de schaal van richter. Sindsdien trek ik de grijze haren er stuk voor stuk uit, met een pincet. Niet dat het heel veel zoden aan de dijk zet. Maar ik doe het omdat ik er niet mee geconfronteerd wil worden wanneer ik dan eindelijk de poging waag in de binnenspiegel van mijn cabrio te kijken. Binnenkort zal ik er dan toch echt aan moeten geloven. Mij om de vier weken bij de kapper melden. Want een scheiding in je haar met een grijzige gloed staat garant voor de betekenis in your face.

Wat ik nu ook niet meer doe is het fungeren als lingerie showstopper. Daar sta je dan, samen met je lover, in een te klein pashokje met te fel TL licht. Ik krijg er spontaan tranen van in mijn ogen als ik het lef heb een snelle blik naar beneden te werpen. De hobbelige huid die ooit eens strak om buik en benen zat kan ik nu eenmaal niet verhullen, onder een sexy lingeriesetje. En het dragen van een stringetje kan eigenlijk ook niet meer. Mooi gedimd licht doet die paar bilputjes misschien minder opvallen. Maar onder het ver-schrik-ke-lijke TL licht maak ik dan toch echt kennis met het volle maanlandschap. Dus dan maar dagelijks scrubben, gerichte trainingen doen, veel water drinken en aan de cellulitiskuur. Niet dat het helpt. Maar ik geef mijn geld liever daar aan uit dan aan de psycholoog.

De mooie streepjes zo net onder je billen waar je als twintiger nog over beschikt verdwijnen ook ineens. En die eens zo mooie J-Lo ronding heeft plaats gemaakt voor twee ondefinieerbare uitstulpingen. Ik kijk wel eens naar ietwat oudere vrouwen. En het is gewoon echt waar. Als je ouder wordt, worden je billen plat. Er bestaat zoiets als booblifting, oh ja. Maar ik waag me er nog niet aan, teveel lijdzaam gedoe en meestal weinig tot geen resultaat. Nu ben ik nooit gezegend geweest met een Braziliaans achterwerk. Maar ik maak gebruik van een kleine manoeuvre; een spijkerbroek met diepe achterzakken. Dit zorgt voor een optische Zuid-Amerikaanse look.

En dan de vetkussentjes die je ontdekt zo net onder je oksels als je een iets te strakke push up aantrekt. Het setje van Victoria’s Secret wordt ineens hèt geheim onder je T-shirt. Met lange mouwen dan, dat shirt. Want uitzwaaien van je geliefde met wapperende onderarmen waarbij je vlezig vet ziet bungelen doesn’t spice up your sex life.

Niet alleen moet je de tandarts vaker bezoeken om je tanden op een reguliere basis te laten bleken. Of je witte vullingen te vervangen. Ook heb je een abonnement nodig op de schoonheidsspecialist. Soms vraag ik me weleens af waarom er toch haar groeit op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat er op die plekken haarzakjes worden aangemaakt. En het regelmatig bezoeken van een sportschool kan geen kwaad als je bepaalde standjes nog wilt kunnen uitvoeren. Let wel, kaarslicht is hierbij een noodzakelijk kwaad.

In my 20th kon ik nachten lang doorhalen zonder daar de volgende dag last van te hebben. Nu raak ik al gestrest bij het idee dat ik rekening moet gaan houden met een off-day. En dus sla ik ruim van te voren eye-coolers en maskers in, een dozijn aspirines, liters water en voldoende vitamine C preparaten. Ook smeer ik voor het slapen gaan een hele tube eight-hour cream leeg op mijn gezicht. Dat doe ik sinds kort ook wanneer ik een lange vlucht moet maken. Want het huidje droogt wat sneller uit in de zuurstofgebrekkige cabine. Daarnaast zijn de spiegels in de wc’s van vliegtuigen nu ook niet bepaald vrouwvriendelijk.

Ook ben ik fan van het dragen van high-heels. Het is elegant en sexy en zorgt voor een verleidelijk silhouet. Onlangs was ik mijn teennagels aan het lakken en onderwierp mijn ‘poezelige’ voetjes aan een grondige inspectie. Ik kwam tot een gruwelijke ontdekking. Mijn tenen zijn door het veelvuldig dragen van hoge hakken naar voren geschoven. En verder? Ontwrichtingen, vergroeiingen en hamertenen.

Heupbroeken? Forget it. Zodra ik ga zitten op mijn hurken puilt er aan alle kanten vet uit. Niet bepaald hot mama stuff. En dat niet alleen. Ook het langdurig dragen ervan zou klachten kunnen veroorzaken. Het zou zelfs gevaarlijk zijn bij vrouwen met een maatje meer, zoals ik, omdat er zenuwen worden afgeknepen.

En dan de diepe inkijk wagen. Het decolleté. Het wapen van elke vrouw. Gelukkig beschik ik nog over voldoende zwaartekracht en een volumineus voorkomen. En dus heb ik eigenlijk geen klagen. Wat mij wel opvalt is dat mijn borsten ieder jaar groter lijken te worden. Dat merk ik aan het feit dat het ‘swingen’ met golfen steeds lastiger wordt. Ook slapen op de zij is ingewikkeld omdat ik mijn ‘vriendinnen’ steeds handmatig moet meedraaien wanneer ik van positie verander. Als je als vrouw geen borstenwonder (meer) bent hier enkele tips. Gebruik een beetje rouge of bronzing powder tussen de borsten, dat vergroot ze optisch. Dagelijks koud water doorbloedt de borsten en maakt ze strakker. En draag een corsage.

Aan botox doe ik pertinent niet. Ik ben weleens op een botox party geweest maar laat me liever niet inspuiten met rattengif. Bovendien zijn er in Amerika ooit achtentwintig mensen aan overleden. Ik wil de boeken niet in als het eerste Europese slachtoffer. Ik heb mijn handen al vol aan het bestrijden van acne. Heb me ooit laten wijsmaken dat puistjes vanzelf over gaan als je ouder wordt. Helaas gaat dat bij mij niet op. Ik schijn volgens mijn dermatoloog teveel testosteron aan te maken. Voordeel daarvan is dat ik een aardige, lieve en avontuurlijke vrouw zou moeten zijn die risico’s durft te nemen. Dat klopt. Ook ben ik geen naïef popje. Testosteron wordt namelijk in verband gebracht met sociale dominantie die de waakzaamheid verhoogt. De kans dat ik dus ooit bedrogen zal worden neemt daardoor sterk af. Wat een geruststelling.

Waar ik me dan wel weer zorgen over maak zijn de overbekende symptomen zoals smakeloze schuine grappen, opdringerig gedrag en vooral die eeuwige rusteloosheid. Misschien is het handig wanneer mijn toekomstige vent ooit eens een oestrogeenpleister zou kunnen dragen.

Ik heb nog tientallen zo niet honderden verhalen over de lijfelijke achteruitgang van ‘ons’ dertigers. En aangezien ik van mijn vrouwelijke equivalenten nooit waarschuwingen heb gekregen deel ik mijn ‘frustraties’ dan maar met jullie. Waar ik dit allemaal voor doe? Om de herkenning en de lach op jullie gezichten.

Bezeten van jou

2010-08-21T01:07:00.000-07:00

Soms moet een vrouw vele kikkers kussen voordat ze haar prins vindt. Er zijn echter ook vrouwen die in elke kikker een prins zien en met hem in zee gaan nog voor ze hem goed kennen. Waarna ze al snel tot de ontdekking komt dat een relatie met hem verre van vorstelijk is. Laat ze hem dan gaan? Was dat maar waar!

Een kennis van mij is helaas zo’n type vrouw die verslaafd is aan relaties. Ze heeft teveel lief en is in die zin obsessief bezig met mannen. Hoewel ze meestal weet dat de relatie slecht voor haar is lukt het haar nooit om er definitief een punt achter te zetten.

Alle verslavingen worden gekenmerkt door een ongezonde mate van afhankelijkheid.

En een te grote afhankelijkheid wordt vaak verward met liefde.

Een relatieverslaafde vrouw kan niet met hem leven maar ook niet zonder hem. Ze haat haar vriendje vaak om zijn gedrag maar ze haat zichzelf nog het meest. Telkens neemt zij zich voor om niet meer naar hem terug te gaan maar dat houdt ze niet vol. Behalve machteloosheid voelt ze ook schaamte omdat ze nog steeds bij hem is. Ze durft haar voornemen om nu daadwerkelijk bij hem weg te gaan niet meer uit te spreken, ze heeft het immers al zo vaak gezegd. Haar isolement wordt steeds groter en ze lijdt daardoor steeds meer in stilte.

Gevaar afwenden begint bij gevaar herkennen. En dat is nu precies wat een relatieverslaafde vrouw niet goed kan. Wanneer ze het gevaar niet ziet is ze weerloos aan de goden overgeleverd. Of ze ziet het gevaar wel maar wordt er onweerstaanbaar door aangetrokken, haar gevoel wint het van haar verstand.

De vrouwelijke kennis waar ik over spreek is midden dertig. Ze kan buiten de deur wel degelijk haar mannetje staan en is beslist geen vrouw die nooit op straat komt. Ze is mooi, hoog opgeleid en heeft een topfunctie. Ze lijkt een vrouw van de wereld, succesvol en ambitieus maar in de liefde eet ze droog brood.

Je zou toch zeggen dat een ezel zich niet tweemaal aan dezelfde steen stoot. Maar zij heeft niets geleerd van haar vorige relaties en begeeft zich argeloos steeds opnieuw op gevaarlijk terrein. Altijd in de veronderstelling dat het nu wel gaat lukken. En hoe vaker het mislukt, des te hardnekkiger gelooft ze de volgende keer dat hij nu wel de ware is en des te langer duurt het voordat ze opstapt. Volgens mij laat zij zich leiden door haar gevoel en door haar hormonen. Ze vertrouwt er teveel op. Ze denkt altijd dat hij wel de juiste partner moet zijn. Ze is toch niet voor niets verliefd op hem geworden? Ik vind deze redenering natuurlijk net zo naïef als het idee dat mooie rode bessen nooit giftig kunnen zijn.

Wanneer je als vrouw veel onverwerkte en pijnlijke zaken hebt meegemaakt in je leven heb je meestal weinig tijd nodig om verliefd te worden en zal je partnerkeuze veelal neurotisch bepaald zijn. De huid van een man, zijn stem, zijn oogopslag en zijn geur kunnen al voldoende zijn om je fantasie te prikkelen. Direct gaan de sluizen van je verlangens open en projecteer je ook al je verlangens en wensen op hem. Hij zal jou eindelijk gelukkig maken, weet je. Eindelijk zal dat nare gevoel van alleen-zijn opgeheven worden. Je beseft dan nog niet dat jij je in de relatie eenzamer zal gaan voelen dan ooit tevoren. Want geloof me, het verlangen naar ‘de ware’ gooit rationele roet in het eten.

Onvoorwaardelijkheid, intimiteit, gelijkgestemdheid en rozengeur & maneschijn zijn namelijk vier elementen die de relatieverslaafde vrouw op een verkeerde manier interpreteert. Van onvoorwaardelijkheid wordt gedacht dat het een vorm van bewondering is die onaantastbaar lijkt. Maar het is juist de voorwaardelijkheid die de relatie levendig houdt. Als partners geen eisen stellen, dan is er geen reden om moeite voor elkaar te doen (als jij je tanden niet poetst, dan heb ik geen zin in seks).

Het idee dat je fysiek, emotioneel en geestelijk alles met elkaar wilt delen werkt verstikkend en heeft niets met intimiteit te maken. Neem afstand want dan is er telkens weer een reden om elkaar te ‘ontmoeten’. Over gelijkgestemdheid wil ik het volgende kwijt. Alleen de narcistisch ‘gestoorde’ relatieverslaafde m/v wil met een kopie van zichzelf leven. Door anders te zijn kun je juist iets toevoegen. De spanning van elkaars verschillen geeft je iets om voor te vechten. En het idee dat je al in vervoering raakt door elkaars aanwezigheid is gebaseerd op een sprookje. Elke ‘nietsnut’ zou dan kans hebben op ultiem geluk. Het dagelijkse bestaan vereist hard werken om de rekeningen te kunnen betalen. Liefde is nu eenmaal economie bedrijven. Alleen door in elkaar te investeren heeft blijvende wederkerigheid een reële kans.

Ik hoop dat die vrouwelijke kennis van mij extra op haar hoede zal zijn wanneer ze weer eens verliefd wordt en dat ze niet meer in het drama van de herhaling stapt. Ik zou haar (en ook jou) willen adviseren om er goed aan te doen niet toe te geven aan verliefdheid. Bewaar afstand. De beste man voor haar (en wellicht ook voor jou) is de man op wie je niet hevig verliefd wordt. En bij voorkeur dan geen geklaag zoals bijvoorbeeld; ‘daar val ik gewoon niet op’ of ‘ die vind ik niet aantrekkelijk’.

Wie zich vastbijt in de overtuiging dat de ander altijd maar met hartstochtelijke liefdesverklaringen moet komen zet zichzelf in de kou. En als jij toegeeft aan seks met de man op wie je smoorverliefd bent terwijl je weet dat een relatie met hem geen kans op slagen heeft, wie houdt wie dan voor de gek?. Voor je het weet zit je namelijk (weer) gevangen in een ‘tegennatuurlijk’ verbond. Het zal je innerlijke groei en ontwikkeling tegengaan en dat kan nooit de bedoeling van liefde zijn.

De Foute Man

2010-08-21T01:05:00.000-07:00

Het ‘alleen zijn’ gaat ons dertigers niet zo heel goed af, gezien de grote hoeveelheid aan singles op diverse datingsites. De mens is blijkbaar niet geschapen om alleen te leven. Maar let op, het is vaak ‘de eenzaamheid’ die ons in de armen van de ander drijft.

Welke eisen stel je eigenlijk aan een partner? Of stel je helemaal geen eisen en ben je al blij met een ‘toevallige’ passant? Dan is de kans groot dat je ernstig in de problemen komt. Want in dat gat springt de foute man.

Ze zijn er in alle soorten en maten. Je hebt hele foute en minder foute. De hele foute man doet alles wat God verboden heeft. Hem moet je mijden als een besmettelijke ziekte en nooit in je leven toelaten. De iets minder foute man kan inspirerend gezelschap zijn maar begin geen intieme relatie met hem. Want de lol is er snel vanaf. Hij zal niet in staat zijn tot een langdurige, op liefde en wederzijds respect, gebaseerde relatie. Hij houdt je op afstand, is onbetrouwbaar, onvoorspelbaar en egocentrisch. En hij probeert in de relatie steeds de touwtjes stevig in handen te houden. Zodat niet jij maar hij de macht heeft. De foute man is namelijk bang voor de macht van vrouwen. Want hij is ervan overtuigd dat jij hem zal kwetsen en vernederen, dat jij hem zal domineren en hem zal verlaten.

Hij zal er dus alles aan doen om jouw macht te neutraliseren.

De foute man kan moeilijk geven en gedraagt zich soms als een ware parasiet. Hij heeft gebrek aan zelfinzicht en neemt geen verantwoordelijkheid voor zijn daden, is niet gemotiveerd om zijn gedrag te wijzigen en zal daarom niet veranderen. Met een foute man is in feite geen echt en eerlijk gesprek over een relatie mogelijk, omdat hij gewoon niet bereid is naar zichzelf te kijken. Hij voelt niet genoeg wat hij doet met anderen. En de vrouw die een relatie met hem heeft voelt niet genoeg wat zij met zichzelf laat doen.

Jammer genoeg kom ik regelmatig ‘hopeloze stelletjes’ tegen op feestjes. Zo’n rampzalig koppel waarvan niemand snapt waarom ze nog bij elkaar zijn. Terwijl hij laveloos aan de bar hangt praat zij vooral negatief over hem; over wat hij nu weer gedaan en vooral nagelaten heeft, hoe hij zich wéér niet aan afspraken heeft gehouden en hoe zij hem voor de zoveelste keer de waarheid heeft gezegd. Hoe het zou moeten? Je herkent gelukkige stelletjes doordat ze in gezelschap nooit een onvertogen woord zullen spreken over elkaar. Je voelt en ziet het respect dat ze voor elkaar hebben en zijn in de eerste plaats goede vrienden.

Het signalement van een foute man, aldus vanuit mijn perceptie, herken je aan het feit dat hij niet over zijn eigen gedrag en motieven wil nadenken. Heimelijk vreemdgaat. Na een ruzie net doet of er niets gebeurd is. Altijd wegloopt wanneer jij wat wilt uitpraten. Eist dat jij dingen opgeeft omwille van hem. Erg slecht tegen zijn verlies kan. Niet leert van zijn fouten maar ze herhaalt. Veel kritiek heeft op jou. Dwingend in bed is en geen ‘nee’ kan accepteren. Jouw gevoelens afdoet met ‘hysterisch gedrag’. Nooit zijn excuses aanbiedt. Jaloers, claimend en bezitterig is. Je nooit complimenten geeft. Mooie praatjes verkondigd zonder ze waar te maken. Niet duidelijk is over wat hij voor je voelt. En last but not least; structureel meer neemt dan geeft.

De foute man is te vergelijken met een gokkast; je stopt er van alles in maar er komt nooit iets uit. De vrouw die op hem valt blijft in hem investeren en zal blijven hopen dat hij zal veranderen. Hello! Wake-Up! Dat veranderen gebeurt zelden, omdat hij zelf niet lijdt onder zijn eigen gedrag.

Wanneer je een partner zoekt kun je niet kritisch genoeg zijn. Is hij wel te vertrouwen? Kun je werkelijk van hem op aan en houdt hij woord? Weet je zeker dat hij niet halverwege de voorkeur geeft aan iemand anders? Wil hij wel een eigen rugzak dragen? En draagt hij ook zorg voor jullie gezamenlijke bagage of ben jij steeds degene die de zwaarste ballast zeult?

Heb jij je ook weleens vergist? Trek het je niet aan. Het vallen op een foute man kan iedereen overkomen. Wees je ervan bewust dat jij niet ‘fout’ was maar eerder (veel te) gewetensvol en zorgzaam. Wees in het vervolg assertief en laat je eventuele onzekerheid, naïviteit en afhankelijkheid achterwege. Je zult op die manier steeds minder aantrekkelijk worden voor de foute man en hem daardoor makkelijker kunnen loslaten. Besef wel dat hij jou zelden laat gaan. Een foute man heb je soms voor het leven. Wanneer je pech hebt kom je nooit meer van hem af.

'Deja-fuck'

2010-08-21T01:02:00.000-07:00

Als je de sprong van twintig naar dertig maakt is onbevangenheid iets wat je moet blijven koesteren. Bij hoofdbrekers, deja-fucks en heart killers sta je als twintiger namelijk niet stil.

Als ik vooraf had geweten welke dertigers dilemma’s ik allemaal voor mijn kiezen zou krijgen had ik mijn levensfilm wel even op pauze gezet.

Waar wij dertigers onder andere mee te maken krijgen in bijvoorbeeld de liefde is het vaak voorkomende hechtingsprobleem bindingsangst; een vorm van onbetrouwbaarheid.

Ik weet intussen dat het vreselijk is als je partner geen vertrouwen heeft in de relatie en een achterdeur open laat staan. Naar mijn idee is het beter je te ‘vergissen’ en vol overgave en vertrouwen lief te hebben dan eeuwig te twijfelen en zonder ware liefde te zitten.

Ik heb heel wat affaires achter de rug en daarmee ook kennis gemaakt met hèt venijn in iedere relatie. Bindingsangst veroorzaakt namelijk een spoor van verdriet, een gebroken hart, bittere teleurstelling, woede, onduidelijkheid, onzekerheid over je eigen inbreng en het gevoel niet te voldoen.

De man met bindingsangst is niet altijd even makkelijk te herkennen. Omdat hij zich vaak anders voordoet dan hij is. Toch zet ik een paar herkenningspunten voor je op een rijtje.

Als je hem net leert kennen dan verbergt hij zijn ware aard nog heel zorgvuldig. Je wordt op handen gedragen en overladen met de meest mooie woorden. Liefdesbetuigingen uit het boekje zogezegd. Zijn liefde voor jou overheerst alles en hij deinst er niet voor terug de indruk te wekken dat het gaat om een grote liefde. Mister ‘right’ staat voor je neus, je voelt het tot in je vezels, je voelt het tot in je tenen, eindelijk heb je prijs en hij ook. Helaas is voor hem de lol er wel vanaf zodra je toehapt. Want dan zwakt zijn belangstelling gestaag af. Eerst schept hij afstand, daarna vertrekt hij abrupt. Op zoek naar een andere prooi. Want bindingsangst maakt onzeker. Af en toe moet hij bewijzen zien dat hij nog in trek is bij de vrouwen.

Zou jouw man er ook zo een zijn? Waarschijnlijk niet, want dan was hij al weg. Check toch even zijn agenda en sms berichten en tel alle personen die je tegenkomt.

De man met bindingsangst kun je ook herkennen aan zijn vrijblijvende karaker; ‘we bellen’, ‘we zien elkaar wel weer’. Het contact mag niet meer zijn dan een oppervlakkige band. Na een date wordt er nooit een nieuwe afspraak gemaakt. Meneer laat zich niet vastpinnen en houdt het liefst alle mogelijkheden open. Routine, vanzelfsprekendheid en op elkaar rekenen benauwen hem zo erg dat hij het als verstikkend ervaart. Jullie relatie mag geen naam hebben. Natuurlijk stelt hij je nooit voor aan zijn vrienden en familie en nee, je mag vooral niets verwachten. Je beseft je ineens dat je in een minnaressenpositie bent beland.

Hij bepaalt namelijk altijd wanneer jullie elkaar weer zien. Houd jij je niet aan zijn ‘onuitgesproken’ regels dan kun je het bezuren met dagenlange of maandenlange stiltes.

Op het moment dat je besloten hebt hem voorgoed te vergeten duikt hij plotseling weer op en haalt hij al je oude liefdeswonden schaamteloos weer open. Auw!

Ook weet hij nooit wat hij wilt. Hij is een sergeant in de versierkunst en een Luitenant-generaal in clichés. Welbekende plotselinge overtuigingen brengt hij alsof ze aan de natuur zijn ontsproten; ‘het ligt niet aan jou maar aan mij’, ‘we zien de liefde anders’, ’we zitten beiden op een ander niveau’, ‘wat moet je met mij’. Moeiteloos komen de keiharde woorden, deels bedoeld om jou te verschonen van schuld, uit zijn mond rollen. Het maakt je machteloos want je had alles verwacht maar dat niet. Vraag je om duidelijkheid of uitleg dan krijg je die niet. Ben je verdrietig? Dan begrijpt hij je niet. Hij doet immers niets fout en zegt alleen ‘eerlijk’ hoe hij erover denkt. Het lijkt net alsof hij het zelf niet weet en zich niet bewust is van het feit dat hij stiekem doodsbang is voor je aanwezigheid, je verwachtingen, je liefde, je toewijding en de toekomst.

Eindeloos twijfelt hij. Tussen jou en die andere vrouw, ook al moet hij die eerst nog tegenkomen. Bij elke keus voelt hij zich onder druk gezet en nooit komt hij eruit terwijl hij jou aan het lijntje houdt. Natuurlijk help jij je twijfelende partner en maak jij desnoods de keuzes voor hem. Plotseling krijgt meneer het Spaans benauwd. Zweetdruppels parelen over zijn hoofd en met bonkend hart zoekt hij naar de exit. Zijn hersenspinsels spreken; ‘ik twijfelde altijd aan ons, dat weet je’, ‘we passen toch niet zo goed bij elkaar’. Verstijfd van schrik kijk je hem hulpeloos aan. Dit kan hij toch niet menen, dit kan toch niet waar zijn, jullie geven toch om elkaar? Oh jawel, maar bindingsangst is dan ook niet jouw probleem maar dat van hem en het zit diep in zijn verleden geworteld. En hij geneest pas als hij beseft dat hij door zijn houding de liefde van zijn leven laat schieten.

Toont je lief vermijdingsgedrag, gaat hij je geleidelijk of plotseling ontwijken en zet hij het contact op een lager pitje? Vindt hij dat je teveel vraagt en dat je verwachtingen te hoog zijn? Weigert hij over de toekomst te praten en kapt hij gesprekken in die richting meteen af? Geeft hij regelmatig aan te twijfelen aan de relatie? Geeft hij prioriteit aan zijn vrienden en het uitgaansleven zonder dat allemaal met jou te willen doen? Heeft hij een verleden met enkel verbroken relaties? Hang de rode vlag dan maar uit.

De man met bindingsangst laat je in de waan en laat nooit het achterste van zijn tong zien. Gedachten en gevoelens deelt hij met niemand en zo krijg je nooit de kans hem echt te leren kennen.

The hottest love has the coldest end.

Ik gleed met een glimlach weg in dromenland

2010-08-21T00:57:00.000-07:00

Als je als dertiger flirt met een twintig jarige god ben je niet helemaal zuiver in mijn optiek. Toch kon ik mister too cute niet uit mijn hoofd zetten. Na de bewuste desastreuze avond was de moed me in de schoenen gezakt. Toch wilde ik het niet opgeven. Ik wist ergens deep down dat het een potentieeltje zou kunnen zijn. En dus trok ik maar weer de stoute schoenen aan. Die zaterdag stond ik bij het station van Naarden-Bussum, daar waar hij zou landen vanuit studiestad Den Haag. Mijn zwarte open gevaarte had ik even ingeruild voor een mini cooper, als statussymbool, geleend van een vriendin. En daar stond hij dan, de donkere krullenbol, met een tas, een weekendtas? Maar goed, dit was natuurlijk wat ik op mijzelf had afgeroepen. Hij stapte, enigszins verlegen, in maar het bleef stil. De motor liep nog, toch presteerde ik het om het sleuteltje van het contactslot om te draaien. Ik moest mij snel herstellen, deze actie was nu niet bepaald bevorderend voor een geslaagde avond. Het ijs brak en de lach op zijn gezicht sprak boekdelen. De avond verliep vlotjes. Meneer too cute bleek een goede gesprekspartner en ontpopte zich tot een charmante verschijning met inhoud. Na het etentje maakten zijn droopy ogen een onuitwisbare indruk op mij. Hij liet zich niets zeggen en nam het voortouw, of we nog even een afzakkertje bij mij thuis gingen halen? En daar ging ik, onderuit, ik zakte letterlijk in elkaar. Al snel kon ik mij herpakken en ploften we neer, in mijn domein, met een paar glazen alcohol om mijn knikkende knieën maar onder controle te krijgen. De move bleef uit, urenlang hebben we in gezelschap van elkaar en honderden kaarsjes naar het plafond gestaard. Ik had mijzelf voorgenomen om strak en volwassen te blijven. Maar dat hield hem waarschijnlijk op een afstand. Toen ik er genoeg van had en de spanning uitbleef stelde ik voor hem naar zijn ouders in het pittoreske Laren te brengen, daar kon hij de nacht doorbrengen. Hij stemde in. Maar de avond was nog niet over. We reden langs de plaatselijke ‘kak’ kroeg en namen daar ook nog even een afzakkertje. Dit was achteraf niet zo heel intelligent. Ik had teveel glazen alcohol achter mijn kiezen, had eigenlijk niet meer mogen rijden, en het blowtje viel ook verkeerd. Zodoende hebben we alleen maar slap van de lach gelegen en kennissen van mij beledigd. Voorlopig kan ik daar dus ook niet meer naartoe. Toen we echt niet meer konden ademhalen en bijna stikten in ons gebulder, aller charmantst, dropte ik hem af bij zijn ouders. Een groot, donker huis. Het leek onbewoond. Eenmaal in bed kreeg ik nog een smsje van mister too cute. Zijn ouders hadden niet op zijn komst gerekend. Hij was door een raam naar binnen geslopen. Of hij de volgende keer gewoon bij mij zou kunnen blijven slapen. Ik gleed met een glimlach weg in dromenland.

Een oude ziel, verstopt in een goddelijk jong lichaam

2010-08-21T00:53:00.000-07:00

36 jaar en tot over de oren verliefd op een twintigjarige hotelschool stagiair. Als ik het opschrijf stijgt het bloed me naar twee plekken in mijn lichaam. Naar mijn hoofd uit schaamte en naar de schaamtestreek. Hoe kan het zijn dat je als volwassen vrouw met het IQ en EQ volledig in balans zo van je stuk kan worden gebracht? Ik heb het antwoord niet. Het is iets dat sterker is dan mijzelf. Daar waar ik enerzijds van walg maar anderzijds niet over kan ophouden. Het controleert mijn hele zijn.

Urenlang heb ik voor de spiegel gestaan. Tientallen outfits zijn de revue gepasseerd. Ik was gewoon onzeker geworden van een twintigjarige jonge Gooische adonis. En dit was pas het begin van een volledig uit balans geraakte avond.

Samen met een vriendin toog ik af naar de werkgever van mister too cute. Toen ik binnenkwam en hem zag staan leek mijn hart even te stoppen, waar was ik nu eigenlijk echt mee bezig? Het was gewoon lichtelijk zielig. Uit schaamte van deze plotseling opkomende emotie liep ik met het hoofd naar beneden richting een veilige, onopvallende zitplek. Ik wist van ellende even niet meer hoe ik moest zitten, lachen en praten. Mijn vriendin heeft me continu geobserveerd en constateerde een uit het veld geslagen verliefde puber. Dus nam zij het voortouw. Achteraf gezien een heel domme zet. Ik had de touwtjes liever zelf in handen gehad. De drankjes kwam hij uiteindelijk zelf brengen en de confrontatie verraste ons beide. Mister too cute werd duidelijk door mijn aanwezigheid overvallen. Ja wat moet je ook zeggen. Iemand maakt zo veel werk van je en dan word je daar op je stageplek mee geconfronteerd. Dan kan je ook niet heel veel. Toen ik mijn eerste slok rosé achterover had gegoten en de vierde sigaret binnen 3 minuten had opgestoken brandde de twintigjarige los. Hij ging er op een afstandje letterlijk voor staan en schonk mij een wereldse glimlach. Ik wist even niet meer waar mijn benen zich op dat moment bevonden. Iedere keer als hij langsliep kwam die megaglimlach weer op zijn gezicht en werden mijn benen nog slapper dan ze al waren. Het was maar goed dat er geen spiegels in de buurt hingen. Ik zou mijn eigen domme glimlach niet hebben kunnen verdragen. Mister too cute was wederom ‘de baas over mij’. Je kent het wel, zo’n ‘oude ziel’, verstopt in een goddelijk jong lichaam. Toen mijn vriendin zich er tussenwurmde omdat zij zich kennelijk irriteerde aan ons flirtgedrag en het ontbreken van menselijke interactie kon ik wel door de grond zakken. Flirten vormt nu juist een basis waarop je kunt uitmaken of er een wederzijdse aantrekkingskracht is.

‘Too cute’ keek me doordringend aan en riep dat de afspraak al stond. Daar had het voor mij mogen blijven. Dat was genoeg. Een duidelijk statement ook. Er was geen woord meer nodig geweest. We wilden elkaar. Maar daar waar ik wilde stoppen ging mijn vriendin nog even door. Ik voelde hem door mijn vingers glippen. De lieve droopy ogen konden geen kant meer op. Binnen in mij ontplofte er iets. Maar ruzie maken met een vriendin en public is niet mijn stijl dus droop ik gedesillusioneerd af.

We gingen op weg naar Amsterdam in de wetenschap dat dit het einde zou kunnen betekenen.

Totaal broke....maar mijn status deed er weer toe

2010-08-21T00:47:00.000-07:00

Dan ben je 36, woon je in de contreien van het Gooi en heb je de mannen voor het uitkiezen. Toch schort er wat aan. Geen vaste sparringpartner en geen ‘ kijk mij hier eens in rijden’ bolide. Maar het leven zal wel zorg voor mij dragen, ik geniet van ieder hysterisch, nagenoeg krankzinnig moment. Nu werd ik van de week gebeld door de garage waar mijn lieve zwarte monster ter reparatie staat. Intussen had ik de ‘honden’ auto van mijn moeder geconfisqueerd, een, met alle respect, Opel Corsa. Zo een waar je de Gooische terrassen mee ontwijkt en een grote zonnebril draagt om vooral maar niet gespot te worden. Het is al erg genoeg dat mijn buurman aan mijn buurvrouw vraagt of ik van auto ben gewisseld.

De garage meldt even later dat er water in mijn tank zit, of ik weet hoe dat komt. Alsof ik bewust rekening houd met en meedoe aan alle acties rondom de opwarming van de aarde. Ik lijk wel blond maar het is gewoon geverfd. De hele tank van de auto moest eruit waardoor ze helemaal open lag. Zij stond er zielig bij volgens een medewerker van een te dure Gooische garage. Op dat nieuws zat ik uiteraard niet te wachten. Maar ik houd van mijn auto, een zwart gevaarte waar het dak van loskomt, geheel automatisch. Met enigszins bibberende stem vroeg ik wanneer ik haar weer kon ophalen. Die avond, ruim 7 en een half honderd euro lichter, gooide ik mijn dak weer open en lachte de monteur mij toe. Oké, ik was totaal broke, maar mijn status deed er weer toe.

Tenslotte moest die Gooische status ook nog even worden opgepoetst voor mijn nieuwste ‘aanwinst’. Binnenkort zou ik mister too cute dan toch ergens moeten oppikken. Ik had mij voorgenomen om naar een club te gaan. Om lekker te dansen en de extase tot in de toppen van onze vingers en tenen toe te kunnen laten. Zonder ons tot voorzichtigheid te manen of ons aan onze menselijke beperkingen te herinneren. Want na mijn sms bericht met de mededeling dat ik hem niet alleen een keer zou meenemen naar onze hoofdstad kreeg ik een opmerkelijk bijdehante reply retour. Daar hield hij me aan. Hoezo ondeugend en brutaal. Op zoveel scherpheid had ik mijn mannelijke leeftijdsgenoten nooit kunnen betrappen. Nu komen we ergens en de hormonen gierden door mijn, inmiddels verzakte, lijf. Ik was wel van mijn stuk gebracht want op het eerste gezicht leek hij nu niet bepaald op een *Don Juan. Maar ik ben er eerder ingetrapt en stond dus op scherp. En na wat speurwerk hier en daar begreep ik inderdaad dat ‘meneer too cute’ helemaal niet zo onschuldig bleek. Veel vrouwelijke aanhangers. Met avondjes die, om het maar netjes te verwoorden en als ik alle smiley’s goed begrijp, erg interessant zijn verlopen. Ik heb wel even moeten zuchten van ‘ellende’. Mijn oude patroon waar ik bij de psycholoog zo hard aan heb gewerkt komt iedere keer weer keihard terug, zonder dat ik daar ook maar enige controle over heb. Wat is dan toch die diepe innerlijke motivatie om steeds maar weer op ogenschijnlijk ‘foute’ mannen te vallen. Van die testosteronbonken die zich voordoen als de onschuld zelf. Ik was gewoon zo naïef om te denken dat dit lekkere hapje wel eens uit heel ander hout gesneden zou kunnen zijn. Anderzijds biedt het ook weer perspectieven. Geen gezeik en veel lichaamsbeweging. Dagenlang heb ik geworsteld en een innerlijk gevecht gevoerd tussen mijn verstand en gevoel. Daar kan geen psychologisch boek tegenop. Ik kon niet anders dan in actie komen. En zou de tweede dag waarop hij zou werken even snel een hapje bij hem eten. Gewoon om even te checken hoe hij op mij zou reageren. En ook niet onbelangrijk, of het vuur er nog wel was.

* Don Juan Tenorio is de naam van een legendarisch vrouwenversierder die rond 1620 voor het eerst in een boek opduikt.

Too young, but...too cute!

2010-08-19T01:32:00.000-07:00

Als vrijgezelle dertiger heb je het soms niet makkelijk. Je moet aan zoveel eisen voldoen. Nu had ik veel. Een prachtig zwarte bolide met een elektronisch dak. Zo een waar je indruk mee maakt. En daar houd ik van. Maar mijn trots werd tijdelijk even van mij afgenomen. Dus toen kwam het enkel aan op mijn looks. Zo halverwege de dertig gaat de zwaartekracht zich manifesteren en is opmaken hangend boven de spiegel niet heel handig voor het zelfvertrouwen. Nu had ik al last van hamsterwangen maar die worden er op deze manier niet aantrekkelijker op. Aan botox doe ik pertinent niet, ik houd ervan wanneer mensen het wel en wee van je gezicht kunnen lezen. Dus moet ik volop gebruik maken van wat ik wel in huis heb. Met mijn C cup, daar waar de zwaartekracht nog even in volle glorie is blijven hangen, mijn sprekende en brutale oogopslag en volle lippen kom ik een heel eind.

Sinds kort loop ik menig kroeg af om mannelijke tegenstanders te tackelen. De ene keer werpt dat zijn vruchten af, de andere keer ben ik ietwat te direct. Ik heb nu eenmaal last van teveel testosteron, ik jaag liever zelf. Note voor de mannelijke lezers; ja ik weet het, ik ken de boeken ‘ de regels’ en ‘ He’s just not that into you’. Maar het jachtinstinct zit diep in mij geworteld. Al van jongs af aan flirt ik met alles wat testosteron aanmaakt en ben ik verantwoordelijk voor alle moves. Die paar jaar als single vergeten we dan even.

Het ‘scoren’, om het maar even simplistisch te verwoorden, brengt vaak iets duivelachtigs in mij naar boven. Zo ook mijn jongste target. Met de klemtoon op jong. Nadat ik al mijn flirtkunsten op deze ‘als een meteoriet in mijn schoot geworpen’ twintiger had losgelaten betrad ik een voor mij onbekende wereld. Met in mijn achterhoofd de verschrikkelijke gedachte dat ik net niet meer strafbaar ben.

Maar ik moet eerlijk tegen mijzelf zijn, het is een puur lichamelijke reactie. We praten hier niet over wedding material en dus mag ik de move van mijn ‘ego’ best maken. De man die ik binnenkort in mijn bed visualiseer, nee nog beter, op de wasmachine, is getekend met prachtige contouren. Donkere krullen, een glimlach waar Boeddha nog jaloers op zou kunnen worden en een mond die ik meteen van binnen zou willen inspecteren. Ik heb volgens mij het verkeerde beroep gekozen. Ik ben gek op mooie, rechte, verzorgde en witte tanden. Dat is het eerste wat mij bij iemand opvalt. En hij heeft ze. En dus heb ik de hele avond van diepe ellende geen stukje vlees meer naar binnen kunnen werken. Terwijl hij zo zijn best deed om mij en mijn vriendin naar een culinair hoogtepunt te brengen. Er vielen wel wat borden uit zijn handen in de keuken, maar dat ervoer ik niet als onhandig, eerder schattig. Iemand zo van zijn à propos brengen bracht mij naar het zogenaamde cloud 9 effect.

Na het afrekenen en een flinke tip had ik toch het lef niet om mijn telefoonnummer achter op de bon te schrijven. En droop dus hysterisch stom af.

Ik kon het namelijk niet over mijn hart verkrijgen om mister ‘too young but too cute’ te ontvoeren en alle hoeken van mijn appartement te laten zien. Stel je voor dat hij nog in een ontdekkingsfase zou verkeren. Dat had ik echter totaal verkeerd ingeschat bleek achteraf. Want eenmaal starend naar zijn profiel op het vriendennetwerk Hyves kwam ik teksten van vrouwelijke concurrenten tegen die er niet om logen. Zo onschuldig was deze begin twintiger dus kennelijk niet. Waar was mijn mensenkennis gebleven? Of was ik nu toch echt in land der naïviteit beland? Uiteindelijk waagde ik het erop en deelde een flinke ‘tik’ uit. Voor Hyves gebruikers is dit fenomeen bekend. Hij reageerde. Grappig, snel, direct. Binnen no time nodigde meneer zichzelf uit om samen met mij de bloemetjes buiten te zetten. En ronde het bericht af met zijn 06 nummer. Ik smste hem met de mededeling dat ik hem niet alleen zou meenemen naar Amsterdam maar dat er nog veel meer plaatsen zouden volgen. Je begrijpt wel waar ik dan op doel. Voor ik het wist danste mijn mobiel de tafel af en kreeg ik een reactie waar mijn adem van stokte. Sinds wanneer is de generatie na mij zo gevat en direct?

De 'net-volwassen' man

2010-08-19T01:20:00.000-07:00

Weet je wat ik niet zo leuk vind aan mijn leven? Niet zozeer het vrijgezelle bestaan, dat ben ik inmiddels al meer dan acht jaar en alles went. Nee, het is de wijze waarop je als single dertiger niet serieus wordt genomen in de maatschappij. En ja, dat ‘serieus genomen’ worden geldt ook in die andere context.

Natuurlijk heb ik alle psychologische medicijnen paraat staan in de kast, van ‘ de kracht van het NU’ tot ‘de kunst van creëren’. Iedere dag probeer ik meer dan dankbaar te zijn voor datgene wat ik wel heb. Helaas ben ik niet miss Heiligheid en laat ik ook wel eens een steekje vallen. Zo stoot ik iedere ochtend mijn kleine teen aan precies hetzelfde verdomhoekje wanneer ik uit mijn bed stap. De dag begint volgens het positieve zelfhulpboek ‘the Secret’ dan totaal waardeloos. Echt makkelijk is het niet om constant miss positivo te spelen. Maar dat terzijde.

Goed, nadat mijn cabrio, lees mijn mobiele status, vorige week werd ingenomen omdat de motor er ineens mee ophield en het volgens de mannen van de garage wel eens aan een tekort aan benzine zou kunnen liggen vond ik het tijd om het roer compleet om te gooien. Hoezo stigmatiserend? Ik had er genoeg van. De glans van het leven was er wel een beetje af zonder auto en zonder vent. Hoe zwaar ellendig kun je je voelen? Natuurlijk ben ik dankbaar, dankbaar en dankbaar voor alle materiële bezittingen en mijn gezondheid. Hebben jullie het daarboven nu echt eens goed gehoord?

Maar zonder mijn cabrio wordt het wel wat lastig om überhaupt nog de schijn op te houden van een echte Gooische, en niet onbelangrijk, gewilde vrouw. En dat terwijl ik grootse plannen had. Een week eerder was ik met een vriendin wat gaan eten bij een super trendy loungeplek in het centrum van Hilversum. Zo een waar je gezien mag en moet worden. En ik werd gezien. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik compleet viel voor een net volwassen man, zo iemand die nog stage loopt. Via tientallen spiegels volgde ik de charmante verschijning. Mister too cute was er zelf ook niet vies van. Sterker nog, hij bleek mij als 36 jarige met zijn charismatische looks en steelse blikken de ‘baas’. Ik was totaal de controle over mijn hoofd en lichaam kwijt. Dit tot grote consternatie van mijn vriendin. Maar ik kon er eigenlijk niet zo om lachen. Toen ik namelijk net werd ontmaagd lag zijn moeder dit walgelijk lekkere libido eruit te persen. Toch smolt ik voor zijn glimlach. Ik was totaal de weg kwijt. Eenmaal thuis, nadat ik, uiteraard veel te overdreven, schaterlachend als een 16 jarige afscheid van de donkere krullenbol had genomen ben ik meteen achter internet gedoken. Door mijn werkzaamheden als researcher weet ik nu eenmaal erg goed hoe je mensen snel en doeltreffend kunt opsporen. Dus binnen luttele seconden dook ‘mister niceguy’ full screen op en tuurde ik enige seconden naar zijn foto. Dat vriendennetwerk op internet brengt je tenminste ergens. Als een bezetene speurde ik al zijn pagina’s af, niet dat ik op zoek was naar iets, ik was gewoon te opgewonden. Mijn leven kreeg ineens weer glans.